بیمه درمان، شاخهای از بیمههای اشخاص (که شامل بیمههای زندگی، حوادث و درمان میشود) است و بر اساس قانون بیمه ایران (مصوب ۱۳۱۶ شمسی با اصلاحات بعدی) تعریف میشود. در این قرارداد، بیمهگر (شرکت بیمه) در ازای دریافت حق بیمه، متعهد میشود بخشی یا تمام هزینههای درمانی بیمهگذار (شخص یا گروه بیمهشده) و خانوادهاش را جبران کند. این بیمه عمدتاً به صورت تکمیلی (مازاد بر پوششهای پایه مانند سازمان تأمین اجتماعی، خدمات درمانی نیروهای مسلح، یا بیمه سلامت) عرضه میشود و هدف آن پوشش هزینههایی است که بیمههای پایه قادر به تأمین کامل آنها نیستند.
در ایران، بیمه درمان اغلب به صورت گروهی (برای کارکنان شرکتها، سازمانها یا خانوادهها) ارائه میشود، زیرا ریسک پایینتری برای بیمهگر دارد و حق بیمه کمتری برای بیمهگذار به همراه میآورد. بیمه تکمیلی فردی نیز وجود دارد، اما گرانتر است و معمولاً برای کسانی که تحت پوشش گروهی نیستند، مناسب است. این بیمه بر پایه اصول فقهی مانند "تکافل" (همکاری متقابل) و قوانین مدرن بیمهگری بنا شده و توسط بیمه مرکزی ایران نظارت میشود.